Takoyaki: ทาโกะยากิ คืออะไร

ทาโกะยากิเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของสตรีทฟู้ดญี่ปุ่นที่ใครเห็นเป็นต้องแวะ ลักษณะเด่นคือขนมรูปทรงกลมขนาดพอดีคำ ทำจากแป้งสาลีผสมน้ำซุปสต๊อกปลาแห้งและโชยุ ปรุงสุกด้วยกระทะหลุมเหล็กหล่อจนด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทองกรอบ ส่วนด้านในยังคงความนุ่มชุ่มฉ่ำ จุดเด่นที่ขาดไม่ได้คือไส้ปลาหมึกยักษ์ชิ้นโตที่สอดแทรกอยู่ตรงกลาง เพิ่มเนื้อสัมผัสเคี้ยวหนึบ ตัดรสชาติด้วยเครื่องเคียงอย่างขิงดองแดง ต้นหอม และเศษแป้งเทมปุระทอดกรอบ ก่อนจะราดซอสทาโกะยากิรสหวานเค็ม บีบมายองเนส โรยผงสาหร่ายอาโอโนริ และปิดท้ายด้วยปลาโอแห้งขูดฝอยที่เต้นระบำไปมาตามแรงความร้อน

2.1 ประวัติความเป็นมาของทาโกะยากิ

จุดเริ่มต้นของเมนูยอดฮิตนี้ไม่ได้มาในรูปแบบปลาหมึกตั้งแต่แรก ย้อนกลับไปในช่วงปี 1935 โดยฝีมือของคุณเอ็นโด โทเมกิชิ ผู้ก่อตั้งร้านไอซุยะในเมืองโอซาก้า ได้ดัดแปลงเมนูชื่อว่าราจิโอยากิ (Rajioyaki) ซึ่งเป็นขนมแป้งกลมๆ ใส่ไส้เอ็นเนื้อวัวตุ๋นกับบุก รสชาติออกไปทางเค็มนำ ต่อมาเขาได้ไอเดียจากการไปทานอากาชิยากิ (Akashiyaki) ซึ่งเป็นขนมแป้งผสมไข่จิ้มน้ำซุปที่มีไส้เป็นปลาหมึกจากเมืองอากาชิ จึงลองนำจุดเด่นนั้นมาปรับใช้โดยเปลี่ยนจากเนื้อวัวมาเป็นปลาหมึกยักษ์แทน กลายเป็นที่มาของชื่อทาโกะยากิที่แปลตรงตัวว่าปลาหมึกปิ้งหรือปลาหมึกทอดนั่นเอง

• 

  ราจิโอยากิ (Rajioyaki)

• 

  อากาชิยากิ (Akashiyaki)

2.2 ทำไมโอซาก้าถึงถูกเรียกว่าเป็นเมืองหลวงแห่งทาโกะยากิ

เหตุผลที่โอซาก้าครองตำแหน่งเมืองหลวงของเมนูนี้ไม่ได้มาจากแค่จำนวนร้านค้าที่มีอยู่ทุกหัวมุมถนน แต่เป็นเพราะวัฒนธรรมการกินที่ฝังรากลึก คนในโอซาก้าขึ้นชื่อเรื่องความหลงใหลในอาหารประเภทแป้งหรือที่เรียกว่าโคนะมง (Konamon) จนมีคำกล่าวว่าแทบทุกครัวเรือนในโอซาก้าจะต้องมีเตาทำทาโกะยากิเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าติดบ้านไว้สำหรับจัดปาร์ตี้ทำกินกันเองในครอบครัว นอกจากนี้มาตรฐานรสชาติของทาโกะยากิในเมืองนี้ยังสูงมาก แป้งของเวอร์ชันต้นตำรับจะมีความนุ่มเละกว่าเขตอื่นๆ เน้นรสชาติจากน้ำซุปดาชิที่เข้มข้นจนบางร้านสามารถทานแบบเปล่าๆ โดยไม่ต้องราดซอสได้เลย

• 

• 

การจะปั้นทาโกะยากิให้ออกมาสมบูรณ์แบบนั้นไม่ใช่แค่เรื่องของเทคนิคการหมุนเตาเพียงอย่างเดียว แต่องค์ประกอบภายในลูกกลมๆ นั้นคือการรวมตัวของวัตถุดิบที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี แต่ละส่วนผสมทำหน้าที่ต่างกันเพื่อสร้างมิติของรสชาติ ตั้งแต่ชั้นนอกสุดไปจนถึงใจกลางลูก ซึ่งความอร่อยระดับตำนานมักจะซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กน้อยของวัตถุดิบเหล่านี้

2.1 แป้งทาโกะยากิ

ส่วนประกอบที่มีปริมาณมากที่สุดคือตัวแป้ง ซึ่งไม่ใช่เพียงแป้งสาลีเอนกประสงค์ผสมน้ำเปล่าธรรมดา แต่หัวใจสำคัญที่ทำให้ทาโกะยากิแตกต่างจากขนมครกทั่วไปคือการใช้น้ำซุปดาชิเป็นส่วนเบส น้ำซุปนี้มักจะได้มาจากการเคี่ยวปลาโอแห้งและสาหร่ายคอมบุจนได้รสอูมามิที่เป็นธรรมชาติ บางสูตรลับอาจมีการหยดโชยุหรือเหล้ามิรินลงไปเล็กน้อยเพื่อให้แป้งมีสีสันสวยงามเมื่อถูกความร้อนและมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว เนื้อสัมผัสที่เหมาะสมต้องมีความเหลวพอดีเพื่อให้เวลาสุกแล้วด้านในยังคงเป็นลาวาเยิ้มๆ ไม่แข็งกระด้างจนเกินไป

2.2 เนื้อปลาหมึกยักษ์ (Tako)

ชื่อเมนูก็บอกชัดเจนว่าทาโกะ ดังนั้นปลาหมึกยักษ์จึงเป็นพระเอกที่เปลี่ยนแป้งทอดธรรมดาให้กลายเป็นอาหารชั้นเลิศ โดยทั่วไปจะใช้ปลาหมึกสายพันธุ์ยักษ์ที่มีเนื้อหนาแน่น นำมาหั่นเป็นชิ้นลูกเต๋าขนาดพอเหมาะ เคล็ดลับอยู่ที่การต้มปลาหมึกให้สุกในระดับที่พอดิบพอดี หากต้มนานไปเนื้อจะเหนียวเคี้ยวยาก แต่ถ้าสดใหม่และจัดการมาดี เนื้อปลาหมึกจะให้สัมผัสที่เด้งสู้ฟันและมีรสหวานจากทะเลแทรกออกมาในทาโกะยากิทุกคำที่กัดลงไป

2.3 เทนกาสึ (Tenkatsu) หรือเกล็ดแป้งทอด

หลายคนอาจมองข้ามเศษแป้งทอดเล็กๆ เหล่านี้ แต่ในความเป็นจริงเทนกาสึทำหน้าที่เป็นตัวประสานความมันและเพิ่มเนื้อสัมผัสที่น่าสนใจ เมื่อใส่เทนกาสึลงไปในหลุมเตา เกล็ดแป้งจะดูดซับความร้อนและน้ำมันเอาไว้ ทำให้ภายในลูกทาโกะยากิมีความโปร่งและกรุบกรอบซ่อนอยู่ ไม่ดูแน่นทึบจนน่าอึดอัด นอกจากนี้ไขมันที่แทรกซึมออกมาจากเกล็ดแป้งยังช่วยขับเน้นรสชาติของแป้งส่วนหลักให้มีความนัวเข้มข้นยิ่งขึ้น

2.4 ขิงดองสีแดงและต้นหอม

เพื่อไม่ให้รสชาติโดยรวมเลี่ยนจนเกินไปจากการทอดและแป้ง ขิงดองสีแดงหั่นละเอียดจึงถูกเติมลงไปเพื่อทำหน้าที่สร้างความสดชื่น รสเปรี้ยวและเผ็ดร้อนจางๆ ของขิงช่วยตัดความมันได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ต้นหอมซอยจะช่วยเพิ่มกลิ่นหอมสมุนไพรและสีสันสีเขียวสดใสตัดกับเนื้อแป้งสีน้ำตาล วัตถุดิบสองชนิดนี้เป็นองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้สามารถทานทาโกะยากิต่อเนื่องได้หลายลูกโดยไม่รู้สึกเลี่ยน

2.5 ซอสทาโกะยากิและมายองเนส

ปิดท้ายด้วยการปรุงรสชาติด้วยซอสทาโกะยากิที่มีความข้นและรสชาติหวานนำเค็มตาม ซึ่งพัฒนามาจากซอสวูสเตอร์เชียร์แต่มีความหนืดมากกว่าเพื่อให้เกาะตัวอยู่บนลูกแป้งได้ดี เสริมทัพด้วยมายองเนสรสละมุนที่ให้ความมันและเปรี้ยวปลายลิ้น เมื่อซอสทั้งสองชนิดผสมผสานกันบนผิวทาโกะยากิที่ร้อนจัด จะเกิดเป็นกลิ่นหอมยั่วน้ำลายที่ใครก็ยากจะปฏิเสธ และยังเป็นตัวประสานให้เครื่องโรยหน้าอย่างปลาแห้งและสาหร่ายติดแน่นอยู่กับตัวขนมอีกด้วย

แม้ว่าหน้าตาภายนอกของเจ้าลูกกลมๆ นี้จะดูคล้ายกันไปหมด แต่ถ้าได้ลองลิ้มชิมรสจริงๆ จะพบว่าทาโกะยากิมีการแบ่งสายเอกลักษณ์ตามภูมิภาคและไอเดียการสร้างสรรค์ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน รสสัมผัสที่บางคนชอบแบบละลายในปาก หรือบางคนชอบแบบเคี้ยวกรอบสู้ฟันล้วนมีที่มาที่ไปจากเทคนิคการทำที่เฉพาะตัว ในปัจจุบันสามารถแบ่งสไตล์ยอดนิยมออกมาได้เป็น 3 รูปแบบหลักๆ ที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด

3.1 สไตล์โอซาก้าดั้งเดิม

ถ้าอยากเข้าถึงจิตวิญญาณแบบคันไซแท้ๆ ต้องลองทาโกะยากิสูตรดั้งเดิมของโอซาก้า จุดเด่นที่ทำให้หลายคนประหลาดใจคือความนุ่มของเนื้อแป้งที่แทบจะเหลวเป็นครีมอยู่ด้านใน เมื่อใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาตัวขนมอาจจะดูย้วยหรือไม่คงรูปทรงกลมเป๊ะนั่นเป็นเพราะสัดส่วนของน้ำซุปดาชิที่ใส่ลงไปแบบจัดเต็ม เพื่อให้ได้รสชาติที่กลมกล่อมจากภายในโดยไม่ต้องพึ่งพาซอสราดปริมาณมากเกินไป การกินสไตล์นี้จะได้สัมผัสของแป้งที่เนียนนุ่มไปพร้อมกับชิ้นปลาหมึกยักษ์ เป็นความฟินแบบละมุนลิ้นที่ชาวเมืองโอซาก้าภาคภูมิใจ

3.2 สไตล์โตเกียว

สำหรับใครที่ชอบความกรุบกรอบน่าจะถูกใจสไตล์ที่แพร่หลายมากในโตเกียวและตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป ซึ่งเทคนิคนี้ได้รับอิทธิพลมาจากร้านแฟรนไชส์ชื่อดังที่เน้นการทำให้ผิวด้านนอกมีความเเข็งแรงและกรอบนาน เคล็ดลับอยู่ที่ช่วงท้ายของการปรุงจะมีการหยอดน้ำมันลงไปในหลุมเตาเพิ่มขึ้น คล้ายกับการทอดซ้ำบนผิวด้านนอกของทาโกะยากิ ผลลัพธ์ที่ได้คือเปลือกสีทองเข้มที่กรอบฟูคล้ายขนมปังทอดแต่ด้านในยังคงความร้อนระอุไว้ได้ดีเยี่ยม เป็นสไตล์ที่กินสนุกและเข้ากันได้ดีมากกับมายองเนสแบบเข้มข้น

3.3 สไตล์ฟิวชั่น

ในยุคที่อาหารคือความสร้างสรรค์ ทาโกะยากิจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ไส้ปลาหมึกหรือราดซอสสีดำเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป เราเริ่มได้เห็นการดัดแปลงที่ฉีกกฎเดิมๆ เช่น การสอดไส้ชีสยืดๆ ที่พอโดนความร้อนแล้วจะผสมรวมกับแป้งได้อย่างนัวมาก หรือการเปลี่ยนจากซอสปกติมาเป็นซอสเมนไทโกะที่ให้ความเค็มมันและสีสันชมพูสดใส บางร้านยังมีการราดหน้าด้วยแกงกะหรี่ญี่ปุ่นหรือซัลซ่าแบบเม็กซิกันเพื่อเพิ่มความแปลกใหม่ ทำให้ทาโกะยากิกลายเป็นเมนูที่ไม่น่าเบื่อและเข้าถึงกลุ่มคนรุ่นใหม่ได้ทั่วโลก

4.1 เตาทำทาโกะยากิ (ไฟฟ้า vs แก๊ส)

หัวใจสำคัญของการทำทาโกะยากิคือความร้อน สำหรับมือใหม่ที่เน้นความสะดวก เตาไฟฟ้านับว่าเป็นทางเลือกที่ดีเพราะใช้งานง่ายเพียงแค่เสียบปลั๊กและมักจะเคลือบสารกันติดมาให้เรียบร้อย แต่ข้อเสียคือความร้อนอาจจะไม่สูงมากและกระจายตัวไม่ทั่วถึงในบางรุ่น ทำให้ลูกแป้งด้านขอบอาจสุกช้ากว่าตรงกลาง ในขณะที่เตาแบบใช้แก๊สจะได้รับความนิยมในหมู่ผู้ที่เน้นความจริงจัง เพราะให้ไฟที่แรงและสม่ำเสมอมากกว่า ช่วยให้ผิวของทาโกะยากิกรอบนอกและสีสวยเหมือนที่ขายตามร้านค้า แต่ก็ต้องใช้ความชำนาญในการควบคุมระดับไฟเพื่อไม่ให้แป้งไหม้ก่อนจะพลิกทัน

4.2 ไม้จิ้มสำหรับพลิก

อุปกรณ์ชิ้นต่อมาที่ขาดไม่ได้คือไม้จิ้ม ซึ่งมีทั้งแบบปลายแหลมที่ทำจากเหล็กและแบบพลาสติกทนความร้อน เทคนิคสำคัญในการใช้ไม้จิ้มคือการสะบัดข้อมือเพื่อเขี่ยแป้งที่ล้นออกมาให้เข้าไปรวมตัวกันในหลุม จากนั้นจึงค่อยๆ พลิกกลับด้าน 90 องศาไปเรื่อยๆ จนกว่าทาโกะยากิจะเซ็ตตัวเป็นทรงกลมมน การมีไม้จิ้มที่จับถนัดมือจะช่วยให้จังหวะการหมุนแป้งมีความต่อเนื่องและไม่ขาดตอน

4.3 แปรงทาซอสและขวดบีบมายองเนส

เมื่อทอดแป้งจนได้ที่แล้ว ขั้นตอนการแต่งหน้าคือการสร้างงานศิลปะ แปรงทาซอสที่ทำจากซิลิโคนหรือขนสัตว์จะช่วยให้ทาซอสทาโกะยากิได้ทั่วถึงและสม่ำเสมอโดยไม่ทำให้ผิวขนมเละ ส่วนขวดบีบมายองเนสนั้น หากเลือกใช้แบบที่มีรูบีบขนาดเล็กหลายๆ รู จะช่วยให้การทำลวดลายเส้นตารางบนลูกทาโกะยากิดูสวยงามและกระจายรสชาติได้ดีกว่าการบีบจากขวดใหญ่ทั่วไป การใสใจในรายละเอียดของอุปกรณ์ตกแต่งจะช่วยเพิ่มมูลค่าทางสายตาให้มื้ออาหารดูน่าประทับใจยิ่งขึ้น

4.4 พิมพ์หลุม

ปัญหากวนใจที่สุดของคนทำทาโกะยากิคือแป้งติดเตา ซึ่งมักเกิดจากการดูแลรักษาพิมพ์หลุมที่ไม่ถูกวิธี สำหรับเตาใหม่ควรทำการเผาน้ำมันก่อนใช้งานครั้งแรกเพื่อให้ฟิล์มน้ำมันเคลือบผิวหน้าเตาไว้ และหลังใช้งานทุกครั้งไม่ควรใช้ฝอยขัดหม้อที่รุนแรงในการทำความสะอาด แต่ให้ใช้ฟองน้ำนุ่มๆ เช็ดคราบแป้งออกแทน การทาความสะอาดพิมพ์หลุมอย่างเบามือและหยอดน้ำมันทิ้งไว้บางๆ ก่อนเก็บ จะช่วยให้การทำทาโกะยากิในครั้งต่อไปมีความลื่นไหล แป้งไม่ขาดออกจากกัน และรักษารูปทรงได้

การลงมือทำทาโกะยากิด้วยตัวเองที่บ้านไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่หลายคนกังวล เพียงแต่ต้องใช้จังหวะเวลาที่แม่นยำและการจัดเตรียมที่ถูกต้อง หากเข้าใจลำดับขั้นตอนที่ถ่ายทอดจากประสบการณ์ตรงจะพบว่าเสน่ห์ของการทำเมนูนี้อยู่ที่การเห็นพัฒนาการของแป้งเหลวๆ ที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรงเป็นลูกกลมสีทองสวยงาม ซึ่งมีเคล็ดลับที่น่าสนใจดังนี้

5.1 การเตรียมแป้งและการพักแป้งให้เซตตัว

พื้นฐานที่สำคัญที่สุดเริ่มจากการผสมแป้งสาลี ไข่ไก่ และน้ำซุปดาชิเย็นจัดเข้าด้วยกัน การใช้น้ำซุปที่เย็นจะช่วยให้กลูเตนในแป้งไม่ทำงานมากเกินไป ส่งผลให้เนื้อสัมผัสหลังปรุงสุกมีความเบาไม่เหนียวหนึบเหมือนขนมปัง เคล็ดลับที่คนทำทาโกะยากิมักมองข้ามคือการพักแป้งไว้ในตู้เย็นอย่างน้อย 30 นาทีถึง 1 ชั่วโมงเพื่อให้ส่วนผสมทุกอย่างผสานกันอย่างสมบูรณ์และช่วยให้ฟองอากาศที่เกิดจากการตีแป้งลดลง เมื่อนำไปหยอดลงบนเตาร้อนๆ แป้งจะมีความเนียนและสุกสม่ำเสมอทั่วกันทั้งลูก

5.2 ลำดับการใส่เครื่อง

เมื่อเทแป้งลงในหลุมเตาจนเต็มแล้ว ลำดับการใส่ไส้มีผลต่อรสชาติและโครงสร้างภายในอย่างมาก คำแนะนำคือควรใส่ปลาหมึกยักษ์ลงไปเป็นอันดับแรกเพื่อให้เนื้อปลาหมึกได้สัมผัสกับความร้อนของเตาโดยตรงผ่านชั้นแป้งบางๆ ซึ่งจะช่วยดึงกลิ่นหอมและรสหวานออกมาได้ดีกว่า จากนั้นจึงตามด้วยเครื่องเคียงอื่นๆ อย่างขิงดอง ต้นหอม และที่ขาดไม่ได้คือเกล็ดแป้งเทมปุระทอดที่จะต้องใส่ลงไปเป็นลำดับสุดท้ายก่อนเริ่มการพลิก เพื่อให้มันคงความกรอบมันและไม่เละรวมไปกับแป้งจนเสียเนื้อสัมผัส

5.3 เทคนิคการเติมแป้งรอบที่สองเพื่อให้ลูกทาโกะยากิเต็มและกลมโต

หลายครั้งที่มือใหม่มักประสบปัญหาทาโกะยากิที่ออกมามีลักษณะยุบตัวหรือเป็นครึ่งวงกลมไม่เต็มลูก วิธีแก้คือการเติมแป้งรอบที่สอง หลังจากที่เราพลิกแป้งรอบแรกไปได้ประมาณ 90 องศาแล้ว ให้หยอดแป้งเหลวส่วนที่เหลือเพิ่มลงไปในช่องว่างที่เกิดขึ้น การทำแบบนี้จะช่วยให้มีเนื้อแป้งเข้าไปเติมเต็มช่องว่างภายในและสร้างโครงสร้างรูปทรงกลมที่สมบูรณ์แบบ เมื่อเราพลิกกลิ้งไปมา แป้งส่วนที่เติมใหม่จะผสานเข้ากับเนื้อเดิมจนเนียนเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้ลูกทาโกะยากิมีขนาดใหญ่และดูอวบอิ่มน่ารับประทาน

5.4 การใช้ไฟ

เทคนิคการควบคุมอุณหภูมิถือเป็นจุดวัดใจชี้เป็นชี้ตายความอร่อย ในช่วงแรกเราควรใช้ไฟกลางเพื่อให้แป้งสุกอย่างช้าๆ จนทั่วถึงใจกลาง แต่เมื่อทาโกะยากิเริ่มจับตัวเป็นก้อนกลมและสุกได้ที่แล้ว ให้ปรับเพิ่มไฟขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับพรมน้ำมันพืชลงไปบนผิวหน้าเตาบางๆ การเร่งไฟในช่วง 1-2 นาทีสุดท้ายนี้จะเปลี่ยนจากกระบวนการต้มสุกเป็นการทอดผิวภายนอก (Deep-fry effect) ซึ่งจะทำให้เปลือกด้านนอกมีความกรอบและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทองเข้ม ในขณะที่ความร้อนที่เพิ่มขึ้นจะช่วยล็อกความชุ่มฉ่ำของแป้งด้านในให้ยังคงเป็นลาวาเหลวๆ

5.5 การโรยหน้าด้วยปลาโอแห้ง (Katsuobushi) และผงสาหร่าย (Aonori)

ขั้นตอนสุดท้ายคือการเพิ่มมิติของรสชาติและกลิ่น หลังจากราดซอสและมายองเนสแล้ว ให้โรยผงสาหร่ายอาโอโนริลงไปก่อนเพื่อให้ติดหนึบกับตัวซอส จากนั้นจึงปิดยอดด้วยปลาโอแห้งขูดฝอย การเลือกใช้ปลาโอแห้งที่มีแผ่นบางพิเศษจะทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่แผ่นปลาขยับตัวไปมาคล้ายการเต้นระบำจากไอร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากทาโกะยากิ กลิ่นหอมรมควันของปลาโอและกลิ่นหอมของทะเลจากสาหร่ายจะทำหน้าที่เป็นเลเยอร์สุดท้ายที่ดึงรสชาติอูมามิออกมาให้โดดเด่นที่สุดก่อนส่งเข้าปากทานขณะร้อนจัดเท่านั้น

• 

• 

อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของการลิ้มรสทาโกะยากิไม่ใช่รสชาติ แต่คืออุณหภูมิที่สูงจัด เนื่องจากคุณสมบัติของแป้งที่ห่อหุ้มความร้อนไว้ภายในคล้ายกับลาวา การทานทันทีหลังจากเชฟคีบลงกล่องจึงเป็นเรื่องที่ต้องระวังเป็นพิเศษ ดังนั้นการเรียนรู้วิธีจัดการกับความร้อนจึงเป็นทักษะสำคัญที่คนรักเมนูนี้ต้องรู้

6.1 เทคนิคการเจาะรูเพื่อระบายความร้อนก่อนทาน

วิธีการทานทาโกะยากิที่เหล่ากูรูด้านการกินแนะนำคือการใช้ไม้จิ้มหรือตะเกียบเจาะรูเล็กๆ ลงไปที่ตัวแป้งประมาณ 1-2 รู เพื่อให้ไอร้อนที่ถูกกักเก็บอยู่ด้านในได้ระบายออกมาภายนอก หลังจากเจาะรูแล้วให้รอประมาณ 10-15 วินาทีเพื่อให้ลมเข้าถึงใจกลางลูก วิธีนี้จะช่วยให้อุณหภูมิของเนื้อแป้งลาวาด้านในลดลงมาอยู่ในระดับที่พอดีสำหรับการสัมผัสลิ้น โดยที่ยังคงความอุ่นและเนื้อสัมผัสที่นุ่มละมุนไว้ได้โดยไม่เสียอรรถรส

6.2 ลำดับการทานเครื่องเคียงร่วมกับทาโกะยากิเพื่อเพิ่มรสชาติ

ลำดับการทานร่วมกับเครื่องเคียงก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน แทนที่จะทานทาโกะยากิแบบเดี่ยวๆ ลองพยายามตักปลาโอแห้งและขิงดองขึ้นมาไว้บนตัวแป้งก่อนทานในแต่ละคำ ความเค็มและกลิ่นรมควันของปลาโอจะทำหน้าที่ชูรสหวานของแป้งให้เด่นขึ้น ขณะที่ขิงดองจะทำหน้าที่รีเซ็ตลิ้นด้วยความเปรี้ยวเผ็ดจางๆ ทำให้การทานทาโกะยากิลูกถัดไปมีความแปลกใหม่และไม่รู้สึกเลี่ยนจนเกินไป นอกจากนี้สำหรับใครที่สั่งหน้าพิเศษอย่างเนกิมาโยะ การทานโดยให้ต้นหอมสดสัมผัสกับลิ้นพร้อมกับแป้งร้อนๆ จะเกิดความแตกต่างของอุณหภูมิและเนื้อสัมผัสที่สนุกกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด